Ελεύθερη Απόδοση: Τα Κύματα της Virginia Woolf
- Μαριαλένα Ηλία
- Apr 17, 2018
- 1 min read
* Πριν ξεκινήσεις την ανάγνωση ξεκίνα το βίντεο.
Ο μονόλογος του Louis:
Κάτι τρεμοσβήνει, κάτι χορεύει.
Η ψευδαίσθηση ξεκινά καθώς τους βλέπω να πλησιάζουν.
Ερωτήσεις; τα νερά περιπλέκονται.
Τι πιστεύω γι' αυτούς? Τι πιστεύουν αυτοί γι' εμένα? Ποίος είμαι? Ποιοί είναι?
Αυτή η αγωνία μας τρεμουλίαζει με έναν αέρα δικό της; o παλμός εξφενδονίζεται, το μάτι γυαλίζει, και όλη η τρέλα που διακατέχει την κάθε συνειδητή ύπαρξη ( που χωρίς αυτήν η ζωή θα έσβηνε ακαριαία), ξανά ξεκινά.
Έρχονται κατά πάνω μας.
Ο ήλιος έρχεται από το νότο και πέφτει πάνω από ένα δοχείο. Πέφτουμε στα νερά της ανίλεης και άσπλαχνης θάλασσας.
Βοήθα, Θεέ μου, να μας υποδυθούμε σωστά.
Πλησιάζουν η Susan, o Bernard, o Neville, και η Jinny.
***
Σε αυτή την ελευθερη μετάφραση προσπάθησα να αποτυπώσω στα ελλήνικα, το υπαρξιακό αλλά και συγχρόνως κοινωνικό άγχος που διακατέχει τόσο τον πρωταγωνιστή του βιβλίου όσο και τον αναγνώστη. Η επιλογή του συγκεκριμένου βίντεο έχει σκοπό να αποδώσει την κατάσταση του ατόμου που βρίσκεται αντιμέτωπο με τους '''άλλους''. Καθετί έξω από το σώμα και την συνείδηση του ατόμου θεωρείται (συνήθως) ως κάτι το άγνωστο και συνεπώς ως κάτι το τρομακτικό. Τι να σκέφτεται ο απέναντι γι' έμενα; Καθέ πράξη, κάθε λόγος είναι πολλές φορές σημείο αντιπαράθεσης αλλά και εκδίκασης. Η Virginia Woolf, είναι γι' εμένα ένα είδος λογοτεχικού ψυχολόγου μιας και καταφέρνει να φτάσει στα έγκατα αυτού τυο νοητικού μαρτυρίου. Η συμπεροφορά σε κοινωνικό περιεχόμενο πάντοτε συγκαταλέγεται μέσα σε πρέπει. Έτσι το άτομο υποβαθμίζεται και αναπληρώνεται από μια νευρική οντότητα.
We must, must, must...
Πρέπει, πρέπει, πρέπει...
* Εικόνες από το Pinterest (δυστυχώς οι δημιουργοί είναι άγνωστοι). To κολάζ εικόνας και λεζάντας δικό μου.
Comments